Legenda vezuje nastanak manastira Privina Glava za nepoznatog velikaša Privu ili Pribu koji je živeo u XII veku, koji ga je prema predanju podigao. U manastirskom zapisniku stoji da je manastir bio razrušen i zapušten sve do 1496, godine kada ga obnavljaju despot Jovan Branković i njegov brat Đorđe, kasniji srpski patrijarh Maksim. Manastir se nalazio u blizini srednjevekovne tvrđave Berkasovo ("grad Despotovac"), prestonice poslednjih srpskih despota. Manastir i stara crkva zidana blatom i ciglom su stradali u austro-turskim ratovima, pa je na tom metu u periodu 1741-1760. godine po uzoru na crkvu manastira Novo Hopovo izgrađena nova crkva koja je kasnije doživela brojne rekonstrukcije. Monasi iz Privine Glave osnovali manastir Kovilj na svom imanju u Bačkoj. Tokom Drugog svetskog rata, manastirska riznica je opljačkana a oltar većim delom uništen.